ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Γεραπετρίτη, καλώς ορίσατε.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Είναι η πιο ωραία στιγμή πάντοτε της διαδικασίας, να έρχομαι, διότι αισθάνομαι ότι έχω μια πάρα πολύ άμεση επικοινωνία με τους Θεσσαλονικείς και τους Βορειοελλαδίτες, των οποίων τη φωνή εκφράζετε και εσείς μέσα από τα ερτζιανά και γι’ αυτό τον λόγο αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και τιμή να βρίσκομαι κάθε χρόνο εδώ.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θα πάμε κατευθείαν στα βαθιά του Αιγαίου. Από εκεί θέλω να ξεκινήσω γιατί τα οικονομικά και τα υπόλοιπα τα πιάσαμε νωρίτερα και με τον Άδωνι και με τον κ. Μαρινάκη. Και θα θέσω το ερώτημα το οποίο έθεσα χθες στην κυρία Μπακογιάννη και απάντησε για λογαριασμό σας εμμέσως. Η κριτική που σας ασκείται, προσωπικά, από κάποιους κύκλους, από την αντιπολίτευση, από κάποιους «μπατριώτες», με Μ κεφαλαίο, είναι ότι είστε διαλλακτικός, ότι είστε οπαδός και θιασώτης των ήρεμων νερών και δεν σηκώνετε το γάντι όταν οι προκλήσεις από απέναντι είναι διαρκείς, συνεχείς και οξύτατες.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Ευτυχώς υπάρχουν αντικειμενικά δεδομένα που το υποστηρίζουν. Ναι, είμαι πραγματικός θιασώτης της ειρήνης και της ευημερίας. Θέλω να έχουμε καλές σχέσεις με όλους τους λαούς και ιδίως με τα γειτονικά μας κράτη, διότι όλα μπορούν να αλλάξουν σε ένα ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον, εκτός από τη γεωγραφία, η οποία είναι δεδομένη και με την οποία οφείλουμε να συμβιώσουμε. Εκείνο το οποίο πραγματικά όμως μπορώ να πω ότι είναι τελείως εκτός πραγματικότητας, είναι το γεγονός ότι «η Ελλάδα βγαίνει χαμένη σε αυτό το γεωπολιτικό περιβάλλον» και ότι «η Ελλάδα υποχωρεί». Ποια είναι η πραγματικότητα; Να τα δούμε λιγάκι με δεδομένα.
Πρώτον, η Τουρκία έχει διατυπωμένες απόψεις, οι οποίες αφορούν το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ήδη από δεκαετίες. Δεν είναι καινοφανείς οι θεωρίες τις οποίες αναπτύσσει: το ανυπόστατο δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας», η αποστρατιωτικοποίηση, οι γκρίζες ζώνες. Όλα αυτά είναι θέματα, τα οποία έχει εγείρει στο παρελθόν. Προφανώς δεν έχουν κανένα έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο, όμως είναι διατυπωμένες από δεκαετίες θεωρίες. Εκείνο το οποίο εξέλιπε, κατά την άποψή μου όλο αυτό το μακρό διάστημα, ήταν μια πάρα πολύ ισχυρή θέση της Ελλάδας. Πώς διαμορφώνεται η ισχυρή θέση της Ελλάδας; Διαμορφώνεται με τρεις τρόπους:
Ο πρώτος είναι να θέτεις στο τραπέζι τα επιχειρήματα εκείνα, τα οποία εξουδετερώνουν, τόσο θεωρητικά, δηλαδή σε επίπεδο νομικό, αλλά και στο πεδίο. Εξουδετερώνουν όλα αυτά τα αφηγήματα τα ανυπόστατα και εμείς, για πρώτη φορά, φέραμε, χωρίς κανένα απολύτως φοβικό σύνδρομο, όλα εκείνα τα οποία μπορώ να πω ότι ήταν από δεκαετίες ή περίμεναν.
Ας σκεφτούμε πόσα πολλά μαζεμένα έγιναν την τελευταία τριετία. Για να αναφερθώ σε λίγα μόνο: Θαλάσσιο χωροταξικό, ο οποίος επεκτείνει στην πραγματικότητα τα απώτατα δυνητικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ και φτάνουν εκεί που πρέπει με βάση το Διεθνές Δίκαιο, τα πάρκα τα θαλάσσιά μας. Προφανώς έχουμε τη Chevron και την Exxon που για πρώτη φορά στο πεδίο κάνουν έρευνα και εξόρυξη εκεί που πράγματι είναι ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Λιβυκό πέλαγος και όχι εκεί που θεωρούν ορισμένοι. Για πρώτη φορά έχουμε δομή δυνάμεων, η οποία ενισχύει τα νησιά μας με τρόπο αποτελεσματικό, έτσι ώστε η ανθεκτικότητά τους να μην αμφισβητείται, παρά την γκρίνια την οποία μπορεί να ακούμε. Όλα αυτά τέθηκαν τα τελευταία χρόνια.
Δεύτερον, ο τρόπος με τον οποίο ενισχύεσαι είναι να αποκτάς λόγο στη διεθνή αρένα. Ξέρετε, βιώνουμε με διαφορά την χειρότερη περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με πολέμους στη γειτονιά μας, με ασύμμετρες απειλές, με υβριδικές επιθέσεις, με ηγέτες οι οποίοι ανά τον κόσμο επιχειρούν να επιβάλουν δια της βίας τον αναθεωρητισμό τους. Απέναντι σε αυτό η Ελλάδα τι πράττει;
Πρώτα από όλα ενισχύει τη θέση της στους διεθνείς οργανισμούς. Να θυμίσω ότι, τον άλλο μήνα, η Ελλάδα θα προεδρεύει του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Μια τιμή η οποία είναι σπάνια και η οποία μας δίνει τη δυνατότητα να καθορίσουμε εν πολλοίς και θέματα της δικής μας ατζέντας που αφορούν τη διεθνή αρχιτεκτονική ασφαλείας.
Και βεβαίως θα έχουμε την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τον επόμενο Ιούλιο και για έξι μήνες, ουσιαστικά φέρνοντας στο προσκήνιο τα ζητήματα που αφορούν την ανθεκτικότητα.
Και να κλείσω, το τρίτο επίπεδο και το πιο σημαντικό. Πού ήμασταν και πού είμαστε σήμερα; Πού ήμασταν πριν από τρία χρόνια σε ό,τι αφορά την ανθεκτικότητα της οικονομίας μας και την ενίσχυση της άμυνάς μας και πού είμαστε σήμερα.
Σήμερα, η Ελλάδα διαθέτει έναν απείρως πιο αξιόμαχο στρατό. Διαθέτει αεροπορία, η οποία είναι στο υψηλότατο τεχνολογικό επίπεδο, έχει νέες φρεγάτες Belharra, μία ήδη και θα αποκτήσει άμεσα και τις υπόλοιπες. Και βεβαίως, έχουμε τη δυνατότητα να αποκτήσουμε το υπερόπλο F-35, σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η Ελλάδα έχει αυτή τη στιγμή μια ισχυρότατη αμυντική διάταξη, την οποία μπορεί να προβάλει, όχι μόνο στην Ελλάδα και στην περιοχή, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Βέβαια δεν είναι στα δύο σημεία που θέλω να αναφερθώ, αλλά μου δίνετε την ευκαιρία από την τοποθέτηση, από αυτό που μόλις είπατε. Και ο Erdoğan αναβαθμισμένος φαίνεται από τις εξελίξεις στην περιοχή, με τελευταία δήλωση του Trump πριν από 2-3 εβδομάδες, ο οποίος αναφέρθηκε στον ρόλο της Τουρκίας και του Erdoğan.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα. Βεβαίως και θα έχει στρατηγικές συμμαχίες. Βεβαίως και θα προσπαθεί να προασπίσει τα συμφέροντά της. Εμείς όμως δεν ετεροπροσδιορίζομαστε. Δεν μας αφορά τι κάνει η Τουρκία. Είναι δικό της θέμα. Εκείνο το οποίο εμάς μας αφορά, είναι να ενισχύσουμε την ελληνική θέση και από την άλλη πλευρά, για να τα δούμε λιγάκι πού βρισκόμασταν και πού βρισκόμαστε.
Το 2019 η Τουρκία ήταν συμπαραγωγός χώρα. Προσέξτε, δεν θα προμηθευόταν, θα παρήγαγε, μαζί με άλλες 8 χώρες, F-35 και είχε διασφαλισμένη την αναβάθμιση των αεροσκαφών F-16. Αντιθέτως, η Ελλάδα δεν ήταν ούτε στο πρόγραμμα F-35 ούτε στην αναβάθμιση. Σήμερα πού είμαστε; Σήμερα, η Ελλάδα έχει αναβαθμίσει σε Viper τα F-16, έχει μπει στο πρόγραμμα F-35 και θα αποκτήσουμε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα τα F-35, ενώ η Τουρκία βρίσκεται εκτός και των δύο προγραμμάτων.
Επιπλέον, να δούμε λιγάκι και τα άλλα. Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα πρόγραμμα ευρωπαϊκής αμυντικής ανθεκτικότητας, το οποίο της δίνει τη δυνατότητα να αναβαθμίσει την άμυνά της. Σε αυτό το πρόγραμμα, ιδίως το πρόγραμμα SAFE των 800 δις, δεν είναι η Τουρκία. Η Ελλάδα βρισκόταν σε μειονεκτική θέση σε κρίσιμες γεωγραφικές περιοχές, όπως ήταν η Λιβύη ή η Συρία. Σήμερα είμαστε από τις μόνες χώρες, οι οποίες συνομιλούν με τη Λιβύη και μπορούμε να έχουμε μια σοβαρή επιδραστικότητα. Ναι, δεν έχουμε αντίρρηση, η Τουρκία - ούτε μπορούμε να το εμποδίσουμε - να έχει τις στρατηγικές συμμαχίες.
Εμείς όμως βρισκόμαστε παντού. Βρισκόμαστε στον Κόλπο, βρισκόμαστε στην Αίγυπτο. Μπορούμε ταυτοχρόνως να είμαστε στρατηγικοί σύμμαχοι του Ισραήλ, αλλά να έχουμε και όλο τον αραβικό κόσμο στο πλευρό μας.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έχουμε απέναντί μας έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είναι ο κλασικός πολιτικός. Άλλωστε καθηγητής είστε, αλλά λόγω της ιδιότητάς σας, θέλω να σας θέσω δύο παραμέτρους. Θα ήθελα από εσάς απάντηση. Έχω αναπτύξει μια πολύ καλή σχέση με έναν συνάδελφό μου Τούρκο. Με τα αγγλικά μας συνεννοούμαστε και γιατί θέλω να δω λίγο δύο συγκεκριμένα θέματα που απασχολούν και εδώ την κοινή γνώμη, πώς το αντιλαμβάνονται εκείνοι. Και του έθεσα το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, ο οποίος αναφέρεται στο γεγονός ότι αυτό είναι καταγεγραμμένο, ότι προβλέπεται η αποστρατιωτικοποίηση και κακώς, λέει, εσείς αυτό. Εμείς ως άλλοθι βέβαια έχουμε ότι απέναντι απειλούμαστε από την πλευρά των Τούρκων.
Και το δεύτερο σημείο στο οποίο με άφησε λίγο αδιάβαστο - είμαι αδιάβαστος σε αυτό - μου λέει ότι η Συνθήκη της Λωζάννης αλλά και η Συμφωνία των Παρισίων, σε αυτές τις δύο συμφωνίες δεν αναφέρονται τα νησάκια. Τα μικρά νησάκια Αγαθονήσι, Ψαρονήσι, Αντίψαρα, κλπ δεν είναι καταχωρημένα σε κάποιο αρχείο.
Γι’ αυτό και οι γείτονές μας θεωρούν ότι αυτά δεν περιλαμβάνονται στη Συμφωνία εκείνη και τα θεωρούν γκρίζες ζώνες. Θέλω απάντηση από μέρους σας γιατί αυτά τα δύο είναι δύο επιχειρήματα που μπορεί να τα χρησιμοποιήσει αν θα πάμε κάποτε με συναπόφαση στο Δικαστήριο της Χάγης.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Καταρχάς, την επόμενη φορά που θα έχετε τη συζήτηση, θα ήταν μεγάλη μου χαρά να συμμετέχω κι εγώ, για να μπορώ να θέσω το νομικό επιχείρημα για τα ζητήματα αυτά. Και ξέρετε, μερικές φορές η νομική παιδεία βοηθάει να ξεκαθαρίσει εξαιρετικά σύνθετα θέματα.
Είναι πάρα πολύ απλά τα θέματα σε ό,τι αφορά την αποστρατιωτικοποίηση, πρόκειται για μία απολύτως αυθαίρετη ερμηνεία, η οποία δεν έχει κανένα έρεισμα. Και τούτο διότι η δομή δυνάμεων της κάθε χώρας, συνιστά δικαίωμα κυρίαρχο, το οποίο δεν μπορεί να απομειωθεί. Επιπλέον, δε, θέλω να σας πω και το εξής: ανεξαρτήτως της ερμηνείας της εσφαλμένης την οποία αποδίδει η Τουρκία στο ζήτημα των νησιών, είναι προφανές ότι, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου, από τη στιγμή που υπάρχει άμεσος κίνδυνος - και λογίζεται ως άμεσος κίνδυνος και η γεωγραφική εγγύτητα με στράτευμα μεγάλης κλίμακας - είναι αυτονόητο κυρίαρχο δικαίωμα της κάθε χώρας να έχει δομή αμυντικών δυνάμεων. Αυτή την αμυντική θωράκιση - το επαναλαμβάνω γιατί είναι κρίσιμο - την αμυντική θωράκιση δεν πρόκειται να την απεμπολήσουμε ποτέ.
Το δεύτερο ζήτημα στο οποίο αναφέρεστε είναι το ζήτημα της Συνθήκης της Λωζάννης. Η Συνθήκη είναι πάρα πολύ σαφής. Δίνει στην κυριαρχία της Τουρκίας μόνο ό,τι βρίσκεται μέσα σε έναν πολύ συγκεκριμένο χώρο, στα τρία μίλια, τα οποία βρίσκονται από τις ακτές. Οτιδήποτε έξω από αυτά δίδεται κατ’ απόλυτα αμάχητο τεκμήριο στην Ελλάδα. Άρα δεν υπάρχει καμία απολύτως αναφορά σε οποιοδήποτε άλλο νησί, για τον απλούστατο λόγο…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Άρα το επιχείρημα είναι έωλο.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Όχι απλώς είναι έωλο, είναι παντελώς εκτός νομικής πραγματικότητας. Επαναλαμβάνω, δεν μπορεί να υπάρξει απαρίθμηση των νησιών, των νησίδων, των βραχονησίδων, των βράχων. Και τούτο διότι κάθε συνθήκη έρχεται και ορίζει περιοριστικά τι παίρνει μία χώρα. Εδώ η Τουρκία έχει λάβει ό,τι βρίσκεται εντός τριών μιλίων, τώρα δεν θέλω να μπω σε μεγαλύτερη τεχνική ανάλυση. Οτιδήποτε κείται εκτός αυτού του πεδίου ανήκει κατά απόλυτο, αμάχητο τεκμήριο στην Ελλάδα. Άρα δεν χρειάζεται κανένας ονομαστικός κατάλογος.
Και να σας πω και το εξής για να το έχουμε μία και καλή στο μυαλό μας: Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και την πάγια νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου, διεθνείς συνθήκες οι οποίες ορίζουν σύνορα δεν αλλάζουν ποτέ. Δεν τροποποιούνται, δεν καταγγέλλονται, δεν αναθεωρούνται.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Με βάση τα δεδομένα και τις πάγιες θέσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας, συνυποσχετικό, συναπόφαση για να πάνε οι χώρες στη Χάγη δεν υπάρχει περίπτωση να υπογραφεί, γιατί τελείως διαφορετικά πράγματα υποστηρίζουμε και υποστηρίζουν. Μία φορά θαρρώ ότι είχε πάει η Ελλάδα το 1976, το 1978, αλλά είχε αποφασίσει, είχε απαντήσει το Δικαστήριο της Χάγης, “παιδιά, αν δεν έρθετε και οι δύο, εγώ δεν μπορώ να ασχοληθώ με το θέμα σας”. Άρα δεν νομίζω ότι υπάρχει καμία πιθανότητα να πάμε στο Δικαστήριο της Χάγης ποτέ, τουλάχιστον για τα πολλά επόμενα χρόνια.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Έχω διατυπώσει επανειλημμένως μία πολύ βασική άποψη που είναι θεμελιώδης στη δική μου κοσμοθεωρία, αλλά νομίζω ότι απηχεί και τις απόψεις όλων εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι νοιάζονται πραγματικά για την πατρίδα, ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να βρούμε μία άκρη με την Τουρκία σε ό,τι αφορά το βασικό μας πρόβλημα, το οποίο είναι η οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και υφαλοκρηπίδας, είναι το μόνο ζήτημα το οποίο μπορεί να αχθεί ενώπιον διεθνούς δικαιοδοσίας.
Γιατί πρέπει να βρούμε άκρη με αυτό; Διότι οποιεσδήποτε εντάσεις και κρίσεις από αυτές που βλέπετε, τα ερευνητικά, οι επικλήσεις ή δήθεν επικλήσεις για «γαλάζια πατρίδα», για γκρίζες ζώνες, ερείδονται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν έχει υπάρξει οριοθέτηση. Οριοθέτηση όμως μπορεί να υπάρξει μόνο βάσει κοινής απόφασης της Ελλάδας και της Τουρκίας. Δεν μπορούμε μονομερώς να ζητήσουμε την οριοθέτηση. Από την στιγμή λοιπόν που χρειάζεται να συμβεί αυτό και δεδομένου του γεγονότος ότι, όπως γνωρίζετε, η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, θα πρέπει να συμφωνήσουμε τι είναι αυτό το αντικείμενο, το οποίο φέρνουμε ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου. Δηλαδή, είναι προκριματικό ζήτημα για να φτάσουμε στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο δεν θα έρθει ποτέ να επιληφθεί σε οτιδήποτε. Θα πρέπει να έχει συγκεκριμένα ερωτήματα.
Η Ελλάδα λοιπόν λέει το εξής απλό: Να πάμε στο Δικαστήριο και να μας δώσει το Δικαστήριο την ετυμηγορία του σχετικά με τη μία διαφορά την οποία έχουμε, που είναι η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και της υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία έρχεται και λέει κάτι διαφορετικό. Λέει ναι, πράγματι πρέπει να φέρουμε τη διαφορά στην διεθνή δικαιοδοσία, γιατί είναι σημαντικό το ζήτημα. Όμως μαζί με αυτό, πρέπει να έρθουν και άλλα ζητήματα τα οποία συνδέονται με αυτό, όπως είναι τα ζητήματα που αναφέρατε, της αποστρατιωτικοποίησης, των γκρίζων ζωνών κτλ.
Αυτά τα ζητήματα δεν θα έρθουν ποτέ ενώπιον διεθνούς δικαιοδοσίας, για τον εξής απλούστατο λόγο: διότι ανήκουν στην κυριαρχία της Ελλάδας. Εμείς συζητούμε για τα κυριαρχικά δικαιώματα, τα οποία είναι ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, αλλά μέχρι εκεί. Αυτό είναι το όριο στο οποίο μπορούμε να κινηθούμε.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τελευταίο ερώτημα γιατί μας πιέζει ο χρόνος: αν κάνουμε μια στάση, γιατί δεν ξέρουμε το τέλος της διαδρομής και έχουμε ως αφετηρία την απόφαση να στηρίξει η Δύση την Ουκρανία στην εισβολή, απέναντι στην εισβολή των Ρώσων και κάνουμε μια στάση απολογισμού έως και σήμερα, γιατί δεν ξέρω από εδώ και πέρα τι θα γίνει. Υπήρξαν λάθη; Μήπως πληρώσαμε πιο ακριβά όλοι την ανάμειξή μας, την εμπλοκή μας σε αυτή την ιστορία; Γιατί ο Zelenskyy από ό,τι φαίνεται έχει και ζητήματα στο εσωτερικό του με τον τρόπο που διαχειρίζεται τα πράγματα εκεί, αλλά και δεν μοιάζει να τελεσφορεί επιτυχώς όποια επιχείρηση.
Γ.ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Η υποστήριξη της Ουκρανίας από την Ελλάδα ήταν μια πράξη εθνικής ευθύνης. Και όσοι σήμερα έρχονται και λένε ότι κακώς υποστηρίζουμε την Ουκρανία, έχουν μια πολύ ρηχή ανάγνωση της διεθνούς πραγματικότητας και κυρίως δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει εθνική ευθύνη. Και θα σας πω γιατί. Ανεξάρτητα του προσώπου, εμείς δεν υποστηρίζουμε τον Zelenskyy ή τον οποιονδήποτε Πρόεδρο της Ουκρανίας. Εμείς στηρίζουμε τον αμυνόμενο απέναντι στον επιτιθέμενο. Και θέλω να σας πω το εξής: σήμερα βιώνουμε μια εποχή τεκτονικών αλλαγών, οι οποίες αφορούν το γεωπολιτικό πεδίο. Αλλάζουν σύνορα, ερχόμαστε και καταργούμε διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου, οι οποίες ίσχυαν από δεκαετίες.
Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να υποστηρίξει με σθένος όλες εκείνες τις ενέργειες, οι οποίες στρέφονται κατά του επεκτατισμού και του αναθεωρητισμού. Εάν μια χώρα είναι επιτιθέμενη και επιδιώκει αναθεώρηση συνόρων και κανόνων, πρέπει να βρίσκει την Ελλάδα απέναντί της. Γιατί; Διότι στο μέλλον, εάν έχουμε κάποιον, ο οποίος επιβουλεύεται την κυριαρχία της Ελλάδας και την επιβουλεύεται με σκοπό να αλλάξει σύνορα, να αναθεωρήσει κανόνες, να βρεθούμε σε ένα διαφορετικό status quo, η Ελλάδα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να επικαλεστεί την ιστορική της ευθύνη, η οποία προέκυψε από την υποστήριξη στην Ουκρανία και την υποστήριξη σε κάθε αμυνόμενο.
Ας μας πουν αυτοί οι πατριώτες, οι οποίοι έρχονται σήμερα και λένε «μα γιατί να υποστηρίξουμε την Ουκρανία και όχι τη Ρωσία που είναι παραδοσιακός μας φίλος», πώς θα αντιδρούσαν στην ανάλογη περίπτωση στην Κύπρο, όπου στην Κύπρο είχαμε έναν επιτιθέμενο, ο οποίος ακόμη και σήμερα βρίσκεται σε παράνομη κατοχή του 37% της Κύπρου και προσπαθεί να αναθεωρήσει τα δεδομένα;
Εμείς είμαστε η υπεύθυνη δύναμη, η οποία όπως και να γίνει θα στεκόμαστε πάντοτε με τον υπεύθυνο πατριωτισμό απέναντι στον οποιονδήποτε. Η Ελλάδα είναι πιο δυνατή από ποτέ και θα συνεχίσει να μεγαλώνει.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, κύριε Γεραπετρίτη, ευχαριστώ πάρα πολύ για ακόμη μία φορά.
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Και του χρόνου, να είμαστε καλά.
5 Σεπτεμβρίου, 2026